آخرین ذرات موندن توی رگام نمی میره

با تو انگار تو بهشتم با تو پر سعادتم من 

                                                                      دیگه از مرگ نمی ترسم عاشق شهامتم من

اگه رو حصیر بشینم اگه هیچ نداشته باشم

                                                                      با تو مالک دنیام با تو در نهایتم من

با تو شاه ماهی دریا بی تو مرگ موج تو ساحل

                                                                      با تو شکل یک حماسه بی تو یک کلام باطل

بی تو هیچی نمی خوام از این عمری که دو  روزه

                                                                      نرو تا غم واسه قلبم پیرهن عزا بدوزه

رفت همون جایی که فرشته ها براش یه قصر طلایی ساختن...

اره رفت همون جایی که پاداش و اجر همه خوبی ها و محبت هایی رو که تو این دنیا کرده از خدای خودش بگیره

همون خدایی که بار ها به سختی امتحانش کرد و اون مثل همیشه سربلند بود...

اره همون طور که گفتم مادر بزرگم تو یه روز عزیز یعنی روز تاسوعای حسینی روزی که اسمون هم براش ماتم گرفته بود و گریه میکرد بعد از سالها رنج و بیماری روحشو به خدا پیوند زد و از این دنیا رفت

خیلی دلم میخواد الان تو باغ رضوان پیشش بودم و سرم میذاشتم رو قبرش و زار زار براش گریه میکردم

از همتون به خاطر اینکه سری به کلبه حقیر من زدین و حرفای نگفته دلم گوش کردین ممنونم ازتون میخوام برای آمرزش و شادی روح مادر بزرگم و همه عزیزان از دست رفته دعا کنین و فاتحه ای بخونین آمین.

عشق فراموش كردن نيست بلكه بخشيدن است

عشق گوش دادن نيست بلكه درك كردن است

عشق دیدن نيست بلكه احساس كردن است

عشق جا زدن و كنار كشيدن نيست بلكه صبر داشتن و ادامه دادن است...

اگر بمانيد غرق می شويد.

تمام احساس ها با دست پاچگی قايق های خود را از انبار های خانه خود بيرون آوردند و تعميرشان کردند همه چيز از يک توفان بزرگ شروع شد و هوا به قدری خراب شد که که همه به سرعت سوار قايق های خود شدند و پارو زنان از جزيره دور شدند

در اين ميان عشق هم سواره قايقش شده بود امّا هنگام دور شدن از جزيره متوجه حيوانات جزيره شد که همگی به کنار جزيره آمده اند بودند و وحشت را نگه داشته بودند و نمي گذشتند سوار قايقش شود

عشق به سرعت آمد و قايقش را به حيوانات و وحشت زندانی شده سپرد آنها همه سوار قايق شدند و ديگر جايی برای عشق نماند

قايق رفت و عشق تنها در جزيره ماند جزيره هر لحظه بيشتر در آب فرو مي رفت و عشق تا زير گردن در آب فرو رفته بود

او نمي ترسيد زيرا ترس جزيره را ترک کرده بود فرياد زد و از همه احساس ها کمک خواست

اول کسی جوابش را نداد در همان نزديکی قايق ثروتمندی را ديد و گفت ثروتمندی عزيز به من کمک کن ثروتمندی گفت : متأسفم قايقم پر از شمش و پول هست و جايی برای تو نيست

عشق رو به غرور کرد و گفت : مرا نجات ميدهی؟

غرور پاسخ داد: هرگز تو خيسی و مرا خيس ميکنی

عشق رو به غم کرد و گفت دوست عزيز مرا نجات بده

امّا غم گفت دوست خوب من بقدری غمگينم که ياری کمک کردن به تو را ندارم بلکه خودم احتیاج به کمک دارم

در اين هين خوشگذرا نی و بیکاری از کنار عشق گذشت ولی عشق هرگز از از ان کمک نخاست از دور شهوت را ديد و به او گفت آيا به من کمک ميکنی؟

شهوت پاسخ داد البته که نه سال ها منتظره این لحظه بودم که تو بميری يادت هست که تو هميشه مرا تحقیر  می کردی همه مي گفتند تو  از من برتری از مرگ تو خوشحال خواهم شد

عشق که نمي توانست نا اميد باشد رو به سوی خدا کرد و گفت خدايا مرا نجات بده

ناگهان صدايی از دور به گوشش رسيد نگران نباش تو را نجات خواهم داد عشق به قدری آب خورده بود که نتوانست خود را روی آب نگاه دارد و بيهوش شد

پس از به هوش آمدن خود را در قايق دانايی يافت آفتاب در آسمان پديدار مي شد و دريا آرامتر شده بود جزيره داشت ارام آرام از زيره هجوم آب بيرون مي آمد و تمام احساس ها امتحانشان را پس داده بودند

عشق برخاست و به دانايی سلام کرد و از او تشکر کرد دانايی پاسخ سلامش را داد و گفت من شجاعتش را نداشتم که به نجات تو بيايم شجاعت هم که قايقش از من دور بود نمي توانست به کمک تو بياد

تعجب مي کنم تو بدون من و شجاعت چطور به نجات حيوانات وحشی رفتی هميشه مي دانستم درون تو نيرويی هست که در هيچ کدام از ما نيست تو لايق فرماندهی تمام احساس ها هستی

عشق تشکر کرد و گفت بايد بقيه را هم پيدا کنيم و به سمت جزيره برويم ولی قبل از رفتن مي خواهم بدانم که چه کسی مرا نجات داده است؟

دانايی گفت که او زمان بود

عشق با تعجب گفت زمان!؟

دانايی لبخند زد و گفت : بله چون فقط اين زمان است که بزرگی و ارزش عشق را درک مي کند.

چیست در زمزمه مبهم آب؟

                                                                                         چیست در همهمه دلکش برگ

                                                                                         چیست در بازی این ابر سپید؟

                                                                                         روی این آبی آرام بلند؟

که تو را اینگونه می برد به ژرفای خیال؟

چیست در خلوت خاموش کبوتر ها؟

                                                                                         چیست در کوشش بی حاصل موج؟

                                                                                         چیست در خنده جام؟

که تو چندین ساعت مات و مبهوت به آن می نگری؟

نه به ابر ،نه به آب ،نه به برگ

نه به این خلوت خاموش کبوتر ها

                                                                                         من به این جمله نمی اندیشم

                                                                                         من مناجات درختان را هنگام سحر

رقص عطر گل یخ را با باد

نفس پاک شقایق را در دامن کوه

                                                                                         محبت چلچله ها را با صبح

                                                                                         نبض پاینده هستی را در گندم زار

                                                                                         گردش رنگ طراوت را در گونه گل

همه را می شنوم ، می بینم

من به این جمله نمی اندیشم

                                                                                        به تو میاندیشم ای ساراپا همه خوبی

تک و تنها به تو می اندیشم

همه وقت ...همه جا

                                                                                     من به هر حال که باشم به تو میاندیشم

تو بدان این را تنها تو بدان

تو بیا تو بمان با من تنها تو بمان

                                                                                     جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب

من فدای تو بجای همه گلها تو بخند

اینک این من که به پای تو در افتادم باز

                                                                                      ریسمانی کن از آن موی دراز

تو بگیر ، تو ببند ، تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگوی

                                                                                      قصه ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من تنها تو بمان

در دل ساغر هستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعه جانم باقیست

                                                                                       آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش

                                                         قصه دلواپسیه

هر چی نثارت بکنم

                                                         یه اسمون بی کسیه

قصه تو قصه من

                                                         قصه عاشق بودنه

هر فای ما هر کلمش

                                                         از عاشقی سرودنه